ทอรุ้ง 29 : วันนี้ผมตัดสินที่กระโดดไปข้างหน้า ถึงแม้ว่า …

แชร์เพื่อนเลย

    ร้านทอรุ้งเป็นร้านกิ๊ฟช็อปเล็กๆ เป็นกิจการที่เซ้งเขามาอีกต่อหนึ่ง จากมองเห็นลู่ทาง

    กิจการตอนนี้เป็นอาคารพาณิชย์ 1 คูหา เปิดกิจการมาได้ปีกว่าๆ กิจการอยู่ได้และพอมีกำไร
    วันนี้เราตัดสินใจที่จะกระโดดไปข้างหน้า โดย “การขยายกิจการ”
    โดยจะไปเช่าอาคารพาณิชย์สามคูหา และ แตกไลน์สินค้า

    มาเริ่มเรื่องกันเลยดีกว่า …

    ผมมักกล่าวย้ำเสมอๆถึงเรื่องกับเรื่องของ “โอกาส”

     

    “โอกาสจะผ่านหาเราเสมอ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราจะคว้ามันได้หรือเปล่า
    และโดยมากโอกาสมันมักจะมาตอนที่เราไม่พร้อมเสมอๆ

    และคราครั้งนี้ก็เช่นกัน …

    เมื่อวานเย็นๆ ผมขับรถผ่านเส้นทางเดิมๆ ด้วยการจราจรที่จอแจ ผมรถติดอยู่ในตลาด
    ผมก็มองดูไปรอบๆ พบเห็นสิ่งที่ “ผิดแปลกไปจากเดิม” มันคือ “ป้ายแขวนให้เช่า”

     

    หืมม … ร้านเฟอร์นิเจอร์ไปแล้วหรือ? ร้านเฟอร์นิเจอร์นี้กินบริเวณกว้างหลายคูหาพอสมควร

    ทำเลอาคารพาณิชย์ตรงนี้ดีกว่าที่ที่เราอยู่ปัจจุบัน เนื่องจากเป็นหัวมุม

    ผมขับรถกลับถึงร้านทอรุ้งบอกภรรยาว่า
    ซอยถัดไปตรงร้านเฟอร์นิเจอร์เขามีป้ายแขวนให้เช่าลองไปสืบดูมั้ย

    เธอแว้นฟีโน่หายไปพักหนึ่ง กลับมาเล่าน่าตาตื่น
    อาคารพาณิชย์สองชั้นครึ่งหลังมุม ปล่อยเช่าจริง ยังไม่มีคนจอง และ ราคาน่าคบหา

    สมองวิ่งอย่างรวดเร็วคิดไปต่างๆนา ผมเปิดสมุดโน้ตดูแผนกิจการที่วางไว้
    เรามีแผนขยายกิจการอยู่ก็จริงแต่ในแผนการมันยังไม่ใช่ตอนนี้
    เราติดขัดหลายจุด เงินทุนเริ่มเก็บมาพักหนึ่งแต่ยังไม่มากพอ
    อีกทั้งภรรยาผมพึ่งรับงานใหญ่มาจึงต้องออกไปทำงานนอกร้านบางช่วง
    แต่โดยรวมแล้ว … ผมก็สนใจๆทำเลนี้มากพอสมควร

    รุ่งเช้าผมไปทำงานตามปกติ สายๆโทรบอกเล่าเรื่องทำเลที่ผมสนใจให้ฟังและให้แม่ลองสืบดู
    เพราะว่าอาคารนี้ที่จริงเรารู้จักเจ้าของแต่กำลังสงสัยที่ว่า“คนที่เราคุยไม่ใช่เจ้าของ” ที่เรารู้จัก
    หลังจากการสืบ เจ้าของเดิมปล่อยเช่ายกชุด 9 คูหามาให้คนนี้แล้ว
    ในสัญญาสามารถปล่อยเช่าช่วงได้และพี่คนนี้เลยนำมาปรับปรุงและปล่อยต่อ

    หลังจากได้ความ แม่จึงโทรสอบถามและโทรนัดเข้าไปดูสถานที่
    ผมรีบทำงานและตามไปสมทบอย่างรวดเร็ว

    เรื่องของผมชอบแอบมีโชคช่วยบ้างนิดๆหน่อยๆ 555+
    เช่น ตอนที่เซ๊งกิจการมาในตอนแรก (ติดตามอ่านได้ใน ทอรุ้ง ตอนที่ 1)
    พี่ที่จะปล่อยให้เช่า คนนี้บอกว่า พึ่งแขวนป้ายให้เช่าเมื่อวานตอนบ่ายๆ
    แล้วตอนเย็นก็ได้ขึ้นไปจุดธูปบอกเจ้าที่ ด้านบน เสร็จแล้วก็ลงมาข้างล่าง
    ลงมาปุ๊ปภรรยาผมเข้าไปดูสถานที่พอดิบพอดี …

     

    ครั้งนี้ผมมีเหตุผลประกอบการพิจารณาสามประการ

    1. ผมยอมรับแต่โดยดีว่าเคสนี้ผมมีเวลาวิเคราะห์ คำนวณ และ ตัดสินใจน้อยมากๆ
    โชคยังดีที่ผม “ทำการบ้านมาอย่างต่อเนื่อง และมีแผนที่วางไว้ก่อนหน้า”
    จึงพอประมาณการณ์ได้บ้าง ค่าใช้จ่ายคงที่ ค่าใช้จ่ายแปรผัน คาดการณ์เงินลงทุน
    เดารายรับที่น่าจะเป็นขั้นต่ำที่น่าจะเป็น แต่ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้ในทางธุรกิจพอสมควร
    สรุปคือ … จะเฮงหรือเปล่าไม่รู้ว่ากันอีกที แต่อย่างน้อยๆก็น่าจะอยู่ได้

    2. ต้องดำเนินการให้เร็วที่สุด เพราะทำเลนี้ไม่เกินวันสองวัน ต้องโดนเช่าไปแน่นอน

    3. ผมค่อนข้างไม่พร้อมที่จะขยายกิจการในตอนนี้ในหลายเรื่อง
    แต่ปัญหาที่ติดขัดอยู่ น่าจะมีทางแก้ไขได้ และ อีกทั้งโอกาสแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นได้บ่อยครั้ง

     

    หลังจากสำรวจตรวจตาและปรึกษากันไม่นาน เราก็ลงความเห็นว่า
    “เราตกลงที่จะเช่าอาคารพาณิชย์สามคูนี้”
    ตอนนี้แผนกิจการมีแค่แบบร่างคร่าวๆ แต่ตอนยังไม่มีรายละเอียดใดๆทั้งสิ้น
    คงมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ แล้วพบกันแน่ กับ … “ร้านเครื่องเขียนและกิ๊ฟช็อปทอรุ้ง” เวอร์ชั่นใหม่ ฮึๆๆๆ…

     

    เขาว่ากันว่า … บนเขาสูงลูกนั้น มีทิวทัศน์ที่สวยงามเกินบรรยาย

    ผมเริ่มออกเดินทางขึ้นเขามาได้พักหนึ่ง มองเห็นยอดเขาอยู่ลิบๆ เบื้องหน้า

    วันนี้โชคช่วย เสาะพบทางเดินขึ้นยอดเขาอีกทางหนึ่ง ….

    มองดูหนทางที่เต็มไปด้วยป่ารก สูงชัน และ หมอกหนาทึบ แลมากมายด้วยอุปสรรค

    แต่ผมตัดสินใจว่าจะเลือกเดินทางนี้ ดังนั้นแล้ว . . . ผมจะสู้สุดใจ

     

    ขอให้บทความชิ้นนี้จงได้สร้างประโยชน์ให้แก่ท่านผู้อ่านทุกท่าน

    ขอให้ความร่ำรวยและความสุขสวัสดิ์จงมาสถิตแด่ท่าน
    …[^_^]…

     

    7 ก.พ. 2556

     

    ปล.

    – ดูอาคารได้สักพักพี่ที่จะปล่อยเช่าขอตัวไปทำธุระสักพัก และเราโทรไปแจ้งว่า “เราตกลง” แต่พี่เขาอาจจะกลับมาช้าเราจึงนัดให้ไปเขียนสัญญากันที่ออฟฟิตของคุณแม่

    – เมื่อสักครู่แม่โทรมาแจ้งว่าทำสัญญาเรียบร้อย และแม่เล่าว่าอีกว่าในขณะที่ทำสัญญาอยู่
    พี่เขารับโทรศัพท์สายหนึ่ง ซึ่งปลายสายแจ้งว่าจะเข้ามาทำสัญญาห้องหลังมุมนี้เช่นกัน
    แต่พี่เขาบอกกลับไปว่า “หลังมุมหรือครับ ผมให้เช่าไปแล้วครับ” …[^_^]…

    – หลังจากนั้นผมจึงแยกตัวออกมากลับทำงานต่อ แต่หลังจากกลับมาผมยังไม่ได้ทำงานเลย   555+
    เพราะมัวแต่นั่งเขียนบทความนี้อยู่ เรื่องราวสนุกและท้าทายอย่างนี้ ผมอยากที่จะเขียนความรู้สึกช่วงนี้เก็บไว้เอาไว้ ..

    – และต้องขอประทานอภัยมากๆทุกท่านมากๆที่ผมกระโดดข้ามตอนอีกแล้ว กั๊กๆๆๆ
    ผมยังเขียนตอนที่ 27 ค้างไว้อยู่เลย ป่านนี้ยังไม่เสร็จเลย ดองไว้นานมากแล้ว
    ลง 28 ข้ามไปตอนหนึ่ง วันนี้ขอข้ามอีกสักตอนมาลงตอนที่ 29 อีกแล้วอดใจไม่ไหวจริงๆ

    แชร์เพื่อนเลย

      มาม่ากับปลากระป๋อง

      ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

      More Posts - Website