ทอรุ้ง 29 : วันนี้ผมตัดสินที่กระโดดไปข้างหน้า ถึงแม้ว่า …

ร้านทอรุ้งเป็นร้านกิ๊ฟช็อปเล็กๆ เป็นกิจการที่เซ้งเขามาอีกต่อหนึ่ง จากมองเห็นลู่ทาง

กิจการตอนนี้เป็นอาคารพาณิชย์ 1 คูหา เปิดกิจการมาได้ปีกว่าๆ กิจการอยู่ได้และพอมีกำไร
วันนี้เราตัดสินใจที่จะกระโดดไปข้างหน้า โดย “การขยายกิจการ”
โดยจะไปเช่าอาคารพาณิชย์สามคูหา และ แตกไลน์สินค้า

มาเริ่มเรื่องกันเลยดีกว่า …

ผมมักกล่าวย้ำเสมอๆถึงเรื่องกับเรื่องของ “โอกาส”

 

“โอกาสจะผ่านหาเราเสมอ แต่ขึ้นอยู่กับว่าเราจะคว้ามันได้หรือเปล่า
และโดยมากโอกาสมันมักจะมาตอนที่เราไม่พร้อมเสมอๆ

และคราครั้งนี้ก็เช่นกัน …

เมื่อวานเย็นๆ ผมขับรถผ่านเส้นทางเดิมๆ ด้วยการจราจรที่จอแจ ผมรถติดอยู่ในตลาด
ผมก็มองดูไปรอบๆ พบเห็นสิ่งที่ “ผิดแปลกไปจากเดิม” มันคือ “ป้ายแขวนให้เช่า”

 

หืมม … ร้านเฟอร์นิเจอร์ไปแล้วหรือ? ร้านเฟอร์นิเจอร์นี้กินบริเวณกว้างหลายคูหาพอสมควร

ทำเลอาคารพาณิชย์ตรงนี้ดีกว่าที่ที่เราอยู่ปัจจุบัน เนื่องจากเป็นหัวมุม

ผมขับรถกลับถึงร้านทอรุ้งบอกภรรยาว่า
ซอยถัดไปตรงร้านเฟอร์นิเจอร์เขามีป้ายแขวนให้เช่าลองไปสืบดูมั้ย

เธอแว้นฟีโน่หายไปพักหนึ่ง กลับมาเล่าน่าตาตื่น
อาคารพาณิชย์สองชั้นครึ่งหลังมุม ปล่อยเช่าจริง ยังไม่มีคนจอง และ ราคาน่าคบหา

สมองวิ่งอย่างรวดเร็วคิดไปต่างๆนา ผมเปิดสมุดโน้ตดูแผนกิจการที่วางไว้
เรามีแผนขยายกิจการอยู่ก็จริงแต่ในแผนการมันยังไม่ใช่ตอนนี้
เราติดขัดหลายจุด เงินทุนเริ่มเก็บมาพักหนึ่งแต่ยังไม่มากพอ
อีกทั้งภรรยาผมพึ่งรับงานใหญ่มาจึงต้องออกไปทำงานนอกร้านบางช่วง
แต่โดยรวมแล้ว … ผมก็สนใจๆทำเลนี้มากพอสมควร

รุ่งเช้าผมไปทำงานตามปกติ สายๆโทรบอกเล่าเรื่องทำเลที่ผมสนใจให้ฟังและให้แม่ลองสืบดู
เพราะว่าอาคารนี้ที่จริงเรารู้จักเจ้าของแต่กำลังสงสัยที่ว่า“คนที่เราคุยไม่ใช่เจ้าของ” ที่เรารู้จัก
หลังจากการสืบ เจ้าของเดิมปล่อยเช่ายกชุด 9 คูหามาให้คนนี้แล้ว
ในสัญญาสามารถปล่อยเช่าช่วงได้และพี่คนนี้เลยนำมาปรับปรุงและปล่อยต่อ

หลังจากได้ความ แม่จึงโทรสอบถามและโทรนัดเข้าไปดูสถานที่
ผมรีบทำงานและตามไปสมทบอย่างรวดเร็ว

เรื่องของผมชอบแอบมีโชคช่วยบ้างนิดๆหน่อยๆ 555+
เช่น ตอนที่เซ๊งกิจการมาในตอนแรก (ติดตามอ่านได้ใน ทอรุ้ง ตอนที่ 1)
พี่ที่จะปล่อยให้เช่า คนนี้บอกว่า พึ่งแขวนป้ายให้เช่าเมื่อวานตอนบ่ายๆ
แล้วตอนเย็นก็ได้ขึ้นไปจุดธูปบอกเจ้าที่ ด้านบน เสร็จแล้วก็ลงมาข้างล่าง
ลงมาปุ๊ปภรรยาผมเข้าไปดูสถานที่พอดิบพอดี …

 

ครั้งนี้ผมมีเหตุผลประกอบการพิจารณาสามประการ

1. ผมยอมรับแต่โดยดีว่าเคสนี้ผมมีเวลาวิเคราะห์ คำนวณ และ ตัดสินใจน้อยมากๆ
โชคยังดีที่ผม “ทำการบ้านมาอย่างต่อเนื่อง และมีแผนที่วางไว้ก่อนหน้า”
จึงพอประมาณการณ์ได้บ้าง ค่าใช้จ่ายคงที่ ค่าใช้จ่ายแปรผัน คาดการณ์เงินลงทุน
เดารายรับที่น่าจะเป็นขั้นต่ำที่น่าจะเป็น แต่ผมคิดว่ามีความเป็นไปได้ในทางธุรกิจพอสมควร
สรุปคือ … จะเฮงหรือเปล่าไม่รู้ว่ากันอีกที แต่อย่างน้อยๆก็น่าจะอยู่ได้

2. ต้องดำเนินการให้เร็วที่สุด เพราะทำเลนี้ไม่เกินวันสองวัน ต้องโดนเช่าไปแน่นอน

3. ผมค่อนข้างไม่พร้อมที่จะขยายกิจการในตอนนี้ในหลายเรื่อง
แต่ปัญหาที่ติดขัดอยู่ น่าจะมีทางแก้ไขได้ และ อีกทั้งโอกาสแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นได้บ่อยครั้ง

 

หลังจากสำรวจตรวจตาและปรึกษากันไม่นาน เราก็ลงความเห็นว่า
“เราตกลงที่จะเช่าอาคารพาณิชย์สามคูนี้”
ตอนนี้แผนกิจการมีแค่แบบร่างคร่าวๆ แต่ตอนยังไม่มีรายละเอียดใดๆทั้งสิ้น
คงมีเรื่องให้ทำอีกเยอะ แล้วพบกันแน่ กับ … “ร้านเครื่องเขียนและกิ๊ฟช็อปทอรุ้ง” เวอร์ชั่นใหม่ ฮึๆๆๆ…

 

เขาว่ากันว่า … บนเขาสูงลูกนั้น มีทิวทัศน์ที่สวยงามเกินบรรยาย

ผมเริ่มออกเดินทางขึ้นเขามาได้พักหนึ่ง มองเห็นยอดเขาอยู่ลิบๆ เบื้องหน้า

วันนี้โชคช่วย เสาะพบทางเดินขึ้นยอดเขาอีกทางหนึ่ง ….

มองดูหนทางที่เต็มไปด้วยป่ารก สูงชัน และ หมอกหนาทึบ แลมากมายด้วยอุปสรรค

แต่ผมตัดสินใจว่าจะเลือกเดินทางนี้ ดังนั้นแล้ว . . . ผมจะสู้สุดใจ

 

ขอให้บทความชิ้นนี้จงได้สร้างประโยชน์ให้แก่ท่านผู้อ่านทุกท่าน

ขอให้ความร่ำรวยและความสุขสวัสดิ์จงมาสถิตแด่ท่าน
…[^_^]…

 

7 ก.พ. 2556

 

ปล.

- ดูอาคารได้สักพักพี่ที่จะปล่อยเช่าขอตัวไปทำธุระสักพัก และเราโทรไปแจ้งว่า “เราตกลง” แต่พี่เขาอาจจะกลับมาช้าเราจึงนัดให้ไปเขียนสัญญากันที่ออฟฟิตของคุณแม่

- เมื่อสักครู่แม่โทรมาแจ้งว่าทำสัญญาเรียบร้อย และแม่เล่าว่าอีกว่าในขณะที่ทำสัญญาอยู่
พี่เขารับโทรศัพท์สายหนึ่ง ซึ่งปลายสายแจ้งว่าจะเข้ามาทำสัญญาห้องหลังมุมนี้เช่นกัน
แต่พี่เขาบอกกลับไปว่า “หลังมุมหรือครับ ผมให้เช่าไปแล้วครับ” …[^_^]…

- หลังจากนั้นผมจึงแยกตัวออกมากลับทำงานต่อ แต่หลังจากกลับมาผมยังไม่ได้ทำงานเลย   555+
เพราะมัวแต่นั่งเขียนบทความนี้อยู่ เรื่องราวสนุกและท้าทายอย่างนี้ ผมอยากที่จะเขียนความรู้สึกช่วงนี้เก็บไว้เอาไว้ ..

- และต้องขอประทานอภัยมากๆทุกท่านมากๆที่ผมกระโดดข้ามตอนอีกแล้ว กั๊กๆๆๆ
ผมยังเขียนตอนที่ 27 ค้างไว้อยู่เลย ป่านนี้ยังไม่เสร็จเลย ดองไว้นานมากแล้ว
ลง 28 ข้ามไปตอนหนึ่ง วันนี้ขอข้ามอีกสักตอนมาลงตอนที่ 29 อีกแล้วอดใจไม่ไหวจริงๆ

มาม่ากับปลากระป๋อง

ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

More Posts - Website