ลองของ ณ ร้านตัดผมแห่งหนึ่งในเพชรบุรี

วันอากาศร้อน ๆ อีกวันในเดือนเมษายน คนรอบ ๆ ข้างเริ่มทักว่า “ผมยาวแล้วนะ” ผมจึงเริ่มมองหาร้านเสริมหล่อทันที ระหว่างขับรถไปเรื่อย ๆ สองข้างทาง ผมพยายามมองหาร้านตัดผมชาย จนพบร้านหนึ่งมีชายวัยรุ่นเหมือนกำลังรอคิวประมาณ 3-4 คน ผมจึงถอยรถกลับไปอีก 4-5 คูหา หาทำเลจอดรถเสร็จผมเดินบึ่งเข้าไปหาผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่กับพื้นในร้านซึ่งหล่อนกำลัง “เปิบ” อาหารมื้อเที่ยงอย่างเพลิดเพลิน ผมถามว่า “ตัดผมเท่าไหร่ครับ” เธอก็ตอบผมว่า 50 บาท  ผมสอดส่องสายตาไปรอบ ๆ ภายในร้านเป็นห้องแถวเก่า ๆ มีเด็กชายคนหนึ่งกำลังเล่นโซฟาน่าจะเป็นลูกของช่างตัดผมซึ่งเธอกำลังจัดเก็บภาชนะอาหารเที่ยงอยู่ ข้างฝาบ้านมีการประดับใบประกาศนียบัตร (อะไรไม่รู้ไกล ๆ ) รูปนางงามนพมาศ (อาจจะสื่อว่าเป็นคนแต่งหน้าทำผมให้) อยู่หลายอัน

ลองของร้านตัดผมเพชรบุรี

ลองของร้านตัดผมเพชรบุรี

เธอเป็นหญิงวัยกลางคนประมาณสี่สิบต้น ๆ รูปร่างผอม เดินเข้ามาเตรียมอุปกรณ์ ซึ่งแต่ละอันน่าจะมีอายุไม่ต่ำกว่าสิบปีขึ้นไป เครื่องมือแต่ละชิ้นจัดระเกะระกะไม่เป็นระเบียบ เธอถามผมว่า “เอาทรงอะไร” ผมตอบเธอว่า “เอาซอยสั้นครับ”  “ไม่เอารองทรงใช่ไหม” เธอถามย้ำ ผมเลยตอบอย่างหนักแน่นว่า “ครับ”

ช่างเสริมหล่อก็เริ่มโดยการฉีดน้ำบนหัวก่อน อันนี้เป็นธรรมเนียมปกติของช่างตัดผมทั่วไป จากนั้นเธอเอากรรไกรตัดผม ฉึกแรก ผมเริ่มใจไม่ดีเพราะน้ำหนักและการจับผมของเธอมันแปลก ๆ จนกระทั่งเธอไล้มาตัดผมบริเวณหูของผมเท่านั้นแหละผมร้องจ๊ากเสียงหลง คมกรรไกรหนีบเอาเนื้ออันบอบบางผมไปด้วย เธอยังไม่หยุดกับการกระทำของเธอ ผมต้องนั่งลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ อึ้งทึ่งเสียวกับกรรมวิธีอันแปลกประหลาด (ถึงว่าไม่มีใครมาตัด) เธอจะคอยถามผมตลอดว่า เอาแค่นี้พอไม๊? แบบนี้เป็นงัย? โอเคมั้ย? ตลอด แต่ระดับคุณภาพแต่ละฉึกนี่มันไม่ยักจะเท่ากัน ยิ่งช่วงที่มาตัดด้านหน้า ผมสามารถสัมผัสถึงอาหารเที่ยงจากมือเธอได้ดี เพราะมันมีกลิ่นปลาเค็มติดอยู่ด้วย มืออยู่ไกลจะได้กลิ่นอ่อน ๆ ถ้าอยู่ใกล้คุณจะทราบได้เลยว่าเป็นปลาตัวผู้หรือตัวเมีย

ตัดอยู่ประมาณไม่ถึง 10 นาที (เร็วแสด) เธอถามว่า “โกนหนวดด้วยไหม?”  “ครับ” ผมตอบอย่างหวาดระแวง เธอก็จัดแจงเอาใบมีดแล้วน้ำยาอะไรสักอย่าง แอลกอฮอล์ไม่น่าจะใช่เพราะมาทาตามผิวหนังไม่ยักจะเย็นหรือแสบแต่อย่างใด ก่อนที่เธอลงมีดผมเหลือบไปเห็นเศษเส้นขนติดอยู่ที่โคนมีเป็นจำนวนมาก ผมจึงยิงคำถามหลังจากลงมีดไปแล้วสองสามฉึก “นี่มีดใหม่ใช่ไหม?”  “แน่นอนเราเปลี่ยนใบมีดทุกคนบางคนต้องใช้ถึงสองอัน” เธอการันตีความสะอาด (แต่ดูแล้วไม่เคยทำความสะอาดเล้ยยย)  น้ำหนักมือเธอนั้น เหมือนขณะคุณลับมีดมากกว่าจะเป็นการโกนหนวด ผมคิดตลอดว่านี่เหลือดตูออกเยอะแล้วใช่ไหม? ทำไมมันแปล๊บ ๆ เย็น ๆ อย่างนี้? องศาในการโกนของเธอนั้นผมไม่เคยเจอมาก่อน นิ้วเท้าผมจิกเพราะความเสียวอยู่ตลอดเวลาในขณะที่ลูกชายของเธอเล่นโซฟาอย่างสนุกสนาน ช่วงตัดขนจมูกก็ลุ้นตัวโก่ง ว่าอย่าจิ้มถูกเนื้อด้านในนะ เพราะมันเจ็บจนน้ำตาเล็ด หลาย ๆ คนคงเคยเป็นสิวในโพรงจมูกใช่ไหม เวลาแคะออกมันเจ็บขนาดไหนทุกคนคงจะทราบดี แต่มันก็ผ่านไปด้วยดี (เห้อ)

รวมเวลาในการตัดประมาณ 15 นาที ผมสำรวจตัวเอง หนวดครึ้มเป็นหย่อม ๆ ขนจมูกยังแพลมอยู่เหมือนเดิม ส่วนขนบนหัวมีลักษณะเหมือนแมวป่วยครับ เป็นกระจุก ๆ (ซอยยังงัยของมันฟร่ะ) ผมก็คิดด่าตัวเองในใจ “ไม่น่าลองของเลยตู”

Peter

ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา และเชื่อว่า "เราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะทำดีได้" ปัจจุบันทำงานสาย Digital Marketing และ E-commerce ชอบท่องเที่ยวเพื่อหาประสบการณ์และอยากแบ่งปันความรู้ในกะลาของตนเองแก่ชาวโลก ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชม Blog เล็ก ๆ แห่งนี้

More Posts - Website