เอ่อออ … ท่าจะอาการหนักนะเธอเนี่ย!!!

เอ่อออ … ท่าจะอาการหนักนะเธอเนี่ย!!!

 

*** คำเตือน ในบทนี้มีการ สปอยเนื้อหาของซีรี่ย์บางเรื่อง***

 

ปีนี้ผมก็อายุอานามก็ไม่มากไม่น้อยอยู่ที่ 30 ปีบริบูรณ์ … เมื่อหลายปีก่อนผมรู้ได้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผมรู้จักผู้หญิงคนนี้โดยเริ่มจากคำว่าเพื่อนและพัฒนาความสัมพันธ์จากเพื่อนกลายมาเป็นแฟน จากแฟนก้าวไปอีกขั้นจนกลายเป็นภรรยา และจากภรรยากลายเป็นคุณแม่ของลูกผมในท้ายที่สุด

 

ภรรยาผมเธอเป็น “แควนคลับซีรี่ย์เกาหลีตัวยง” เพราะเธอชอบดูซีรี่ย์เกาหลีมาก ดูมาหลายเรื่องตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา … เรื่องไหนพระเอกหล่อนี่ยิ่งชอบมาก เรื่องนั้นจะติดเป็นพิเศษ ดูไปก็ชื่นชมไปว่าพระเอกว่าหล่ออย่างนู้นอย่างนี้ ปากอวบอิ่มน่าจูบ บลา บลา บลา น่าหมั่นไส้ เฮอะ!!! … บ่อยครั้งที่ผมเห็นเธอดูไปนั่งร้องไห้ไป นั่งร้องห่มร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร ประหนึ่งว่าสามีหายสาบสูญ(หรือบางทีถ้าผมหายไปจริง เธอจะเศร้าแบบนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ เฮอะ!!!) เมื่อผมเห็นเธอดูหนังแล้วร้องไห้ ผมมักจะถามเธอว่า “เป็นไรมากเปล่าเนี่ย!?!”  หรือไม่ก็บอกเธอประมาณว่า “ท่าจะอาการหนักนะเธอเนี่ย!!!”

 

ถ้าถามผมว่าผมเคยดูดูซีรี่ย์เกาหลีมั้ย? ก็เคยดูครับ สมัยเมื่อหลายปีก่อน … ที่จำได้แบบผ่านๆตาน่าจะ 2 เรื่องได้ ดูไม่จบด้วยแต่นานมากแล้ว 2 เรื่องนี้เอามาฉายทางทีวี แบบว่าว่างๆก็เลยนั่งดู … เรื่องแรกน่าจะเป็นเรื่องประมาณว่า เกาหลียุคปัจจุบันยังมีกษัตริย์อยู่แล้วนางเอกเป็นคนธรรมดาที่ เจ้าชายมาชอบ … กับอีกเรื่องที่นางเอกปลอมเป็นผู้ชายไปทำงานร้านกาแฟ … ประมาณนั้น

 

ช่วงวันหยุดยาวปีใหม่ที่ผ่านมาผมว่างอยู่บ้านถึงแม้จะมีงานทำแต่ก็ว่างหลายวัน เพราะ หยุดนาน   ครั้นจะหนังสือก็ขี้เกียจอ่าน อยากดูมากกว่า หนังออกใหม่ก็ดูเกือบหมด ซีรี่ย์ฝรั่งก็เบื่อๆ อยากลองเปลี่ยนแนว … ประกอบกับหลายๆวันมานี้ผมได้ยินภรรยาคุยกับน้องสาวผมบ่อยๆเรื่องซีรี่ย์เกาหลีเรื่องหนึ่ง ที่พระเอกเป็นหมอและเป็นโรคออสทิสติก … ผมก็เลยหามาดู เนื้อเรื่องเดินดี เนื้อหาดี ภาพสวย คู่พระนางก็ไม่ได้หวานฉ่ำอะไรมากเน้นไปที่ ปัญหาของคนไข้ในแต่ละเคสมากกว่า … สรุป ว่าผมกูดูจนจบครับ หลายๆ ตอนที่ดูผมซึ้งมาก แอบตื้นตันตาม โดยเฉพาะประเด็นครอบครัว พอจบความรู้สึกมันออกแนวประมาณว่า … “เฮ้ยแม่งเจ๋งว่ะ”

 

หลังจากเรื่องคุณหมอจบผมก็อยากดูเรื่องอื่นต่อ … ผมนึกถึงช่วงที่ผมไปเที่ยวเกาหลีเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนั้นน้องสาวผมฝากซื้อ “ตุ๊กตาหมูหูกระต่าย” บอกว่าอยากได้มากซื้อให้หน่อย ผมก็ว่าตุ๊กตาบ้าอะไรหมูหูกระต่าย แต่ผมก็หาซื้อมาให้น้องจนได้เพราะที่เกาหลีมีขายเยอะเหมือนกันในช่วงนั้น แสดงว่าเรื่องนี้น่าจะดังในสมัยนั้น … ในที่สุดผมเลยไปหาซีรี่เรื่องนี้ผมดู พล็อตเรื่องเด๋อด๋ามากบอกเลย นางเอกปลอมตัวเป็นพี่ชายตัวเอง เข้าไปอยู่ในวงดนตรีชายหล่อ 3 คน และแน่นอนว่าหลายๆคนต้องหลงรักนางเอก โห เชยมาก … แต่ดูไปดูมา เออ เฮ้ย ติดซะงั้น … ฮามาก ตลกมาก ผมหัวเราะลั่นบ้านเลย ขำกร๊ากหลายช็อต โดยเฉพาะช๊อตที่นางเองโดนเครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตจนสลบ อันนี้ฮามาก จนภรรยาต้องเดินมาดูว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า

 

เรื่องนี้จบก็ยังไม่จุใจยังเหลือวนว่างอีกหลายวันกว่าจะเริ่มทำงาน ผมเลยมาตามต่อมาดูอีกเรื่องค้นหาในเน็ตเค้าบอกว่าดี เลยลองดู The Snow Queen เรื่องนี้เก่าแล้ว ออกมาหลายปี พอเริ่มดูดูธีมเรื่องผมเดาว่าดราม่าหนักแน่เรื่องนี้ ตอนแรกกะจะเปลี่ยนแต่ไหนก็ดูแล้วเลยดูต่ออีกหน่อย เนื้อเรื่องเดินเรียบๆ แต่เดินเร็ว หยุดแล้วดูไม่ได้ ดูยันดึกดื่นค่อนคืน ตื่นเช้าก็ดูต่อ … ตอนช่วงใกล้จบ มันซึ้งมาก รู้ทั้งรู้ว่านางเอกจะต้องตายจาก ทั้งๆที่เตรียมใจไว้แล้ว แต่พอเรื่องเดินมาถึงจริงๆ ความรู้สึกมันกลับหมุนเหวี่ยง โลกมันโคลงเคลง ใจมันเจ็บปวดแปลบ ทุกความรู้สึกอัดอยู่แน่นอยู่ในออกพยายามจะระเบิดออกมา แต่ผมไม่ร้องไห้หรอก … ผมโตแล้ว ผมอึ๊ปไว้ … แต่ไอ้น้ำตาไม่รักดีก็ยังเอ่อคลออยู่ดี … แมร่งเอร้ยเศร้าฉิบ!!!

 

ผมกลั้นใจดูต่อจนจบ … มันอินมาก … พบหนังจบ ผมรีบโทรหาภรรยาว่าเธออยู่ไหน และผมก็รีบขับรถไปหาเธอทันที ไปถึงไม่พูดพร่ำทำเพลงดึงเข้ามากอดก่อนเลย … แล้วผมก็กระซิบบอกเธอเบาๆว่า “คิดถึง” … แน่นอนครับว่าเธอออกอาการ งงงวย!!! … เธอรีบถามว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า?!? … ผมก็เล่าว่าผมพึ่งดูซีรี่เรื่องหนึ่งจบ มันซึ้งมาก ตอนจบมันเศร้านางเอกตายจาก  เสียดายที่เขาทั้งคู่มีเวลาอยู่ด้วยกันน้อยเกินไป กลัวว่าเราจะต้องจากกันแบบนี้บ้าง ดูแล้วคิดถึงเลยมาหา … เธอนิ่งเลยครับ สงสัยจะซึ้งตามผม

 

หลังจากนิ่งไปพักหนึ่ง เธอหัวเราะลั่นเลยบอกผมว่า “ท่าจะอาการหนักนะเธอเนี่ย!!!” และก็หัวเราะต่อ!!! … เอ่ออออออ เธอหัวเราะซะผมเขิลล์เลย เรารึก็อุตสาห์ขับรถมาทำซึ้งตั้งไกล!!!

 

เมื่อเช้าผมกำลังยืนแต่งตัวกำลังจะออกไปทำงาน ภรรยาผมเดินเข้ามาในห้อง ไม่รู้ว่าแกล้งผมหรือว่าอะไร เธอเรียกเสียงแผ่วๆว่า “โอบป้าา” … ผมหันไปมอง เธอยืนอิงพิงอยู่ที่ประตู กำลังส่งสายตามาด้วยแววตาที่อ่อนโยน ยิ้มอย่างอ่อนหวาน ผมสะบัดปลิวพริ้วเล็กๆ ภาพตัดกลับมาที่ผมที่ใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ มันเต้นแรง ภาพมันเป็นภาพสโลชั่น เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า กว่าที่เคยเป็น …  ลูกสาวเดินเข้ามาในห้องพอดีทำให้ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ที่ต้องมนต์สะกดแบบซีรี่เกาหลี … เฮ้ยยยยยยยย!!! ผมแมร่งบ้าไปแล้ว … ผมเป็นไรมากเปล่าเนี่ย!!!

 

ถึงแม้จะดูแปลกๆที่ชายแท้ๆวัย 30 แต่กำลังจะพึ่งเริ่มติดซีรี่ย์เกาหลี … แต่ถ้าคิดในแง่ดี ก็คงดีไม่น้อยงเพราะอย่างน้อยๆนับแต่นี้ต่อไปภรรยาผมคงชอบใจ เพราะถ้าเธอดูซีรี่ย์แล้วผมคงไม่บ่นอีกแล้ว … แต่อาจจะมีตำหนินิดหน่อยถ้าเธอแอบดูคนเดียวและคงจะบอกเธอว่า …  ห้ามดูคนเดี่ยวให้เก็บไว้ดูพร้อมกัน!!!555555+

 

…[^_^]…

 

ปล.

สวัสดีปีใหม่กับทุกท่านด้วยครับ แต่เพื่อให้เข้ากับเรื่องราวในกระทู้ ผมขอนั่งสวัสดีงามๆด้วยชุดฮันบกนะครับ … เป็นรูปผมกับภรรยาที่ถ่ายรูปเมื่อสมัยยังละอ่อนครับ … สวัสดีปีใหม่คร๊าบบบ  …[^_^]…

ภาพคู่ ชุดฮันบก

 

ผมเขียนเรื่องราวของผมกับภรรยาไว้บ้างครับ ฮาบ้างซึ้งบ้าง สนใจลองอ่านดูนะครับ

เมื่อเธอเริ่มเหวี่ยงและวีน … ผมจึงต้องจัดการทำอะไรสักอย่าง!!! http://goo.gl/Zd8Jdg

 เธอจะต้องภูมิใจในตัวผมมากแน่ๆ … ฮึ ฮึ ฮึ !!! http://goo.gl/Ztqhu8

ไม่ได้แช่งนะ แต่เชื่อเหอะ เดี๋ยวก็เลิกกัน!!! http://goo.gl/D2ASgh

มาม่ากับปลากระป๋อง

ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

More Posts - Website