ชีวิตหลังเกษียณที่ต้องการการเอาใจใส่

Be Sociable, Share!

ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงลักษณะการดำเนินชีวิตครั้งใหญ่ๆนั้น จะว่าไปในหนึ่งชีวิตน่าจะมีหลายครั้งเช่น ช่วงตอนเป็นเด็กเล็กเริ่มเข้าโรงเรียน ช่วงเรียนจบออกมาทำงาน ช่วงใช้ชีวิตคู่มีบุตรให้เลี้ยงดู จนกระทั่งช่วงวัยเริ่มชราภาพ จนเข้าสู่วัย “เกษียณ”

ในบทความนี้ขอกล่าวถึงวัยเกษียณที่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอีกครั้งหนึ่งในชีวิต ด้วยจากปัจจัยกิจวัตรประจำวันที่เปลี่ยนไปอย่างชัดเจนคือ

กิจวัตรในด้านหน้าที่การงานที่เคยทำมาเป็นเวลาหลายสิบปีได้หยุดลง

 

ไม่ต้องทำงานวันละ 8 ชั่วโมงเหมือนแต่ก่อน เวลาที่เคยใช้ในการทำงานหายไป จนทำให้หลายต่อหลายท่าน “เกิดอาการเศร้าซึม” อาจเนื่องด้วย การปรับตัวให้เข้ากับสภาวะแวดล้อมใหม่ที่เปลี่ยนไปไม่มากก็น้อย จากแต่ก่อนอยู่ที่ทำงานมากกว่าอยู่บ้านหลังจากเกษียณต้องอยู่บ้านเป็นต้น อีกทั้งยังเป็นช่วงวัยที่ต้องเผชิญกับปัญหาการเสื่อมของวัย โรคภัยไข้เจ็บ (แต่ก่อน ในช่วงที่ยังทำงานอยู่บางทีก็ทำลืมเจ็บลืมป่วยไปเลยเช่น คุณพ่อผมเอง)

 

คุณพ่อของผมเกษียณราชการ ออกมาเมื่อปีก่อน ท่านเองก็ไม่ใคร่อยากเกษียณนัก แต่เนื่องด้วยปัญหาสุขภาพที่รุมเร้ามากมายจนทำให้ท่านตัดสินใจเกษียณในที่สุด ออกมาอยู่บ้าน ช่วงอยู่บ้ายเฉยๆแรกๆท่าน “เหงา” อย่างเห็นได้ชัด จนทำให้ผมคิดว่าต้องหากิจกรรมมาให้ท่านทำแก้เหงา ผมจึงคิดได้ว่าท่านเคยบอกกับผมว่าท่านเคยอ่านและชอบหนังสือนิยายเรื่องเพชรพระอุมาผมก็ได้จัดหามาให้ท่านอ่านแก้เหงา และเหมือนว่าจะได้ผลดีเกินคาดทีเดียว พ่ออ่านหนังสือจนโดนแม่บ่นว่า “อ่านหนังสือไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน” แถมแม่มาฟ้องผม และไม่ให้ผมซื้อมาบ่อยอีกต่างหาก(555+) เมื่อหนังสือชุดดังกล่าว ที่พ่ออ่านใกล้จบลง (อ่านซ้ำไปหลายเที่ยว)….ผมต้องมาคิดว่า หากิจกรรมอะไรมาให้ท่านทำดี

 

บ้านของผมอยู่ในชนบทเป็นบ้านอยู่ในสวน มีเนื้อที่พอสมควร ดังนั้นการเลี้ยง “สัตว์เลี้ยง” จึงเป็นทางเลือกที่น่าสนใจ จนในที่สุดผมได้นำสุนัขบางแก้วตัวน้อยน่ารักมาเลี้ยง 4 ตัวด้วยหวังว่าจะเป็นเพื่อนคลายเหงาให้ท่านได้บ้าง เมื่อเวลาผ่านไปหมาน้อยไม่ใช่หมาน้อยธรรมดากลายเป็นหมาน้อยเป็นงาน ขี้ประจบ และเหมือนว่าจะการนำสุนัขมาให้ท่านเลี้ยงจะได้ผลดีเกินคาด พ่อเล่นกับมันให้อาหารและเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมันอย่างดี จนแม่มารำพึงรำพันกับผมว่า “ดู…ดูพ่อสิ เฝ้าอยู่นั่นแหน่ะ มัวแต่ละว้าหมา เห็นแล้วหมั่นไส้” กลายเป็นงั้นไป (555+) ผมคิดว่าคุณพ่อผมคงไม่เหงาไปอีกนานจากการมีสมุนน้อย 4 ตัวนี้ มีสมุนน้อย 4 ตัวทำให้บ้านของผมครึกครื้นเพิ่มขึ้นไม่น้อยเลยทีเดียว

 

การมีเงินทองหรือการส่งเงินทองไปให้ใช้หรือซื้อวัตถุสิ่งของไปให้ ท่านคงดีใจที่ลูกหลานซื้อหามาให้ แต่บางครั้งบางทีก็ไม่ได้ช่วยให้ท่านหายเหงานะครับ

 

“เราควรเป็นห่วงท่านให้มากกว่าที่ท่านเป็นห่วงเรานะครับ”

 

ขอยืมคำคมของเพื่อนที่ผมนับถือท่านหนึ่งมากล่าวว่า

เจ้าหนี้ที่ “ชีวิตนี้” คงใช้หนี้ไม่หมดก็คือ “บุพการี”

 

…[^,^]…

Nattapong Kh.

21/7/54

ปล.

วิธีที่ผมทำอาจจะไม่เหมาะกับทุกท่านแต่ก็น่าจะมีประโยชน์และนะไปประยุกต์ได้บ้าง

(คุณพ่อ กับ สมุนน้อยทั้งสี่)

นอกจากคุณพ่อที่มีสมุนไว้คลายเหงาแล้ว
ผู้ที่เห็นดีเห็นงามและสบใจอีกคนหนึ่งก็เห็นจะเป็น “เด็กน้อย” น้องเบญ

(เด็กน้อย vs หมาน้อย)

(ทักทายยามเช้า)

(สมุนน้อยนาม “จิต” ถ่ายรูปเดี่ยว)

Be Sociable, Share!

มาม่ากับปลากระป๋อง

ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

More Posts - Website