ในบทความนี้ผมขอออกจากวังวนเรื่องราว การวางแผนกิจการ การต่อสู้ห้ำหั่น การปั้นกิจการ ฯลฯ ขอพักเรื่องราวทางวิชาการที่แสนปวดเศียรเวียนเกล้า มาพร่ำเรื่องราว เพ้อๆ ให้เข้ากับบรรยากาศ กันสักบทความ ไม่รู้เพราะว่าเทศกาลวันแห่งความรักชักพาหรือว่าพอใกล้วันวิวาห์เลยครึ้มอกครื้มใจก็ไม่รู้นะครับที่เขียนบทความแนวนี้ 5555+…[^,^]…
ผมเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่า “คนที่ทำกิจการใดๆก็ตามที่ทำแล้วรุ่งเรือง ทำแล้วยิ่งใหญ่ ทำแล้วเจริญก้าวหน้า จำเป็นต้องมีผู้ช่วยที่เป็นเรี่ยวแรงสำคัญในการที่จะนำพากิจการไปสู่จุดหมาย” โดยเฉพาะ….ผู้ช่วยคนสำคัญที่จะคอยอยู่ข้างกายเราเสมอ
มีคนบอกผมว่า “ถ้าจะเดินให้เร็วเดินให้ไวต้องไปคนเดียว แต่ถ้าจะเดินให้นานเดินให้ไกลต้องไปด้วยกัน” ในประโยคนี้จะเป็นคนอื่นไปมิได้นอกเสียจาก………
ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่ศรัทธาในความรัก ศรัทธาในชีวิตคู่ดั่งเช่นที่คุณพ่อกับคุณแม่ของผมมีต่อกัน
ผมอยากสร้างครอบครัวที่ดี อยากมีอนาคตร่วมกับใครบางคน
อยากจะเดินไปให้ไกลถึงแม้ว่าหนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวากหนามขวางแต่เราก็อยากจะสู้ไปร่วมกัน ไปให้ไกลไปให้นานดังเท่าที่เราหวัง
ผมคงจะเขียนเรื่องราวของร้านกิ๊ฟช็อป ทอรุ้ง ไปอีกนาน
คงจะได้เล่าเรื่องราวดีดีที่ทอรุ้งได้ประสบ
คงจะได้เล่าเรื่องราวปัญหาที่ทอรุ้งได้ฝ่าฟัน
คงจะได้เล่าเรื่องราวที่ได้การคิดวิเคราะห์ การตัดสินใจในเรื่องต่างๆของทอรุ้ง
และคงจะได้เล่าเรื่องราวเหตุการณ์ที่สำคัญที่ผ่านเข้ามา
ในบทความนี้ ผมขอเขียนบันทึกส่วนหนึ่งของเรื่องราวในชีวิตของผม
ผ่านทาง บทความของ ทอรุ้ง กับอีกหนึ่งเหตุการณ์ครั้งสำคัญในชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้
เหตุการณ์ครั้งสำคัญนั้นคือ การที่ผมจะแต่งงานมีคู่ครอง การได้มีขุนพลคู่ชีวิต ที่จะคอยอยู่เคียงข้างเรา
ซึ่งขุนพลหญิงคนนี้ ที่เธอนั้นมักจะ….
เป็นคู่กัด เมื่อยามเราหมั่นเขี้ยว
เป็นคู่ชวนทะเลาะ ได้ทุกที่ ทุกเวลา และทุกเรื่อง (จะดีมั้ยเนี่ย 555+ ก็ดีนะแก้เหงา 555+)
