5 บทเรียนชีวิต ใน 1 ปี!!!

ปี 2560 ที่ผ่านพ้นไปถือว่าเป็นปีที่หนักหนาสาหัสของชีวิตผมเลยทีเดียว … เรื่องหน้าที่การงาน เรื่องการเงิน ลามไปถึงเรื่องสุขภาพ … สำหรับผมมันสาหัสมาก มันเป็นบทเรียนชีวิตที่มีราคาแพงและเจ็บปวด … ณ วันนี้ ถึงแม้ว่ายังไม่ไม่เหมือนเดิมนักแต่เรื่องราวเริ่มคลี่คลายโดยรวมเริ่มดีขึ้น จึงขอเขียนบทนี้เก็บไว้เพื่อบันทึกความทรงจำว่า ปี 2560 เราเจอกับอะไร!!!

บทเรียนที่ 1 … แขนขาดเพราะเข้าไปจับเสือมือเปล่า
บทเรียนที่2 … ตัดกิจการเพื่อประคองชีวิต
บทเรียนที่ 3 … หมายศาลมาแปะหน้าบ้าน
บทเรียนที่ 4 … มันอยู่เหนือการควบคุม
บทเรียนที่ 5 … เมื่อร่างกายมาถึงขีดสุด

บทเรียนที่ 1 … แขนขาดเพราะเข้าไปจับเสือมือเปล่า

ผมไปลงทุนซื้อ ที่ดินแปลงใหญ่” ไว้แปลงหนึ่งขนาด 12 ไร่เศษ นำมาแบ่งเป็นล็อกๆโดยตั้งใจว่าจะขายสักหลายส่วนและเก็บไว้พัฒนาเองอีกบางส่วน … ถ้าทำสำเร็จจะกำไรหลายล้าน!!!

วางเงินทำสัญญาไว้ส่วนหนึ่งเพื่อยืดเวลา เพื่อหาลูกค้า พอเอาเข้าจริง ณ วันที่ต้องโอนหา หาลูกค้าได้ไม่เข้าเป้า เงินมีติดตัวบางเฉียบ ไม่ถึงกึ่งหนึ่งของราคาที่ด้วยซ้ำ ผลก็คือต้องไปกู้มาเพื่อโอนที่มาก่อน เพราะ ไม่โอนจะโดนยึดมัดจำ!!! ตัวที่ดินแปลงนี้ทำเลดีมีอนาคตแน่นอน แต่ปัญหามันอยู่ที่ ผมตั้งสมมุติฐานเล็งผลเลิศกับภาพรวมเกินไป  และนี่คือความผิดพลาดอย่างมหันต์ … ณ เวลานั้นผมเชื่อว่าถ้าทุกอย่างไปได้สวยและเป็นไปตามแผน ผมจะสามารถทยอยชำระเงินกู้ได้ในระยะเวลาไม่นาน แต่ แต่ แต่ แต่ เรื่องกลับมันไม่เป็นเช่นนั้น เพราะ ปีที่แล้วผม ล้มเหลว” เกือบทั้งปี!!! … เงินที่คาดว่าจะไหลเข้ากลับไม่มี กำไรที่คาดว่าจะมีกลับกลายเป็นดอกเบี้ยเงินกู้เดือนละหลายหมื่นบาท!!!

วันนี้ที่แปลงนี้ถูกขายออกไปได้เกือบตามเป้าแล้ว แต่กว่าจะถึงวันนี้ เล่นเอาอ่วมอรทัย … ผมย้อนกลับมาคิดถึงคำว่า คาดงัด” หรือ พลังทวี” ในช่วงหนึ่งคำนี้ถูกใช้กันอย่างคึกคักในวงการอสังหาฯ ว่าการกู้มาแล้วทำกำไรได้ดีกว่าดอกเบี้ยนั้นจะสามารถเพิ่มผลตอบแทนได้เป็นเท่าทวี … แต่คำนี้ผมพิสูจน์แล้วครับว่า ในทางกลับกันถ้ากู้มาแล้วทำกำไรไม่ได้ มันจะกลายเป็นว่าขาดทุนยับแบบเท่าทวีคูณ!!!

ที่แปลงดังกล่าวครับ

5 บทเรียนชีวิต 1

5 บทเรียนชีวิต 1

บทเรียนที่ 2 … ตัดกิจการเพื่อประคองชีวิต 

ในยามคับขันจำเป็นเราต้องตัดสินใจให้เฉียบขาดเพื่อประคองชีวิต … ปี 2560 ปีเดียว จัดไป 3 กิจการรวด … ผมปิดกิจการไป 1 ร้าน … เซ้งร้านไป 1 ร้าน … ขายหุ้นใหญ่ของตัวเองไปอีก 1 ร้าน … บางกิจการผมอยู่กับมันมา 7-8 ปี แต่เมื่อถึงเวลามันก็ต้องจบลง มันเกินกว่าที่จะแบกไว้!!!

ผมมี ร้านเครื่องเขียน” อยู่ร้านหนึ่งเปิดมาหลายปีแรกๆก็อยู่ได้มีกำไร แต่ในปีหลังๆ สถานการณ์ย่ำแย่ลงตามลำดับจนขาดทุนในท้ายที่สุด (อ่านในบทความเก่าๆของผมได้ครับ เคยเกริ่นว่าแย่ๆมาหลายตอน) … แต่ผมก็ยังฝืน ฝืนจนไม่ไหว เพราะ ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่า!!!

ภาพถ่าย  ณ วันที่ย้ายของออก

5 บทเรียนชีวิต 6

5 บทเรียนชีวิต 6

ผมปิด เซ้ง และ ขายรวม 3 กิจการรวด เลิกร้านเครื่องเขียน เซ้งร้านอาหาร ขายหุ้นใหญ่ในร้านกาแฟของตัวเองออก เพื่อหยุดการไหลออกของเงินสด เพื่อรักษาสมดุลและสถานะประคองให้อยู่รอดจากสถานะที่ลำบาก ณ ปัจจุบัน การถอยครั้งนี้ ถือว่าเป็น ถอยตอนที่ยังมีโอกาส” เพราะยังพอมีลู่ทางที่จะพลิกสถานการณ์ฟื้นคืนมาได้บ้าง … การตัดสินใจยุติกิจการ ที่อยู่กับมันมา แน่นอนว่ามันเจ็บปวด มันเจ็บใจ แต่ก็ต้องทำ!!!

ในวิกฤตยังมีโอกาส หลังจากที่ผมเลิกทำหลายๆกิจการ อาคารและพื้นที่ที่ผมเช่าอยู่นั้นยังคงเป็นสิทธิที่ติดตัวอยู่กับผมเพราะสัญญาเช่ายังเหลืออยู่ ผมก็ปล่อยให้คนอื่นเช่าต่อ(ในสัญญาที่ผมทำไว้กับเจ้าของที่ระบุว่าผมสามารถปล่อยเช่าช่วงได้) จากที่เคยทำกิจการขาดทุนเดือนละหลายหมื่น พลิกกลับมาเป็นกำไรหลักหมื่นได้!!!

บทเรียนที่ 3 … หมายศาลมาแปะหน้าบ้าน

บทนี้ของตัดมาจากกระทู้เก่าครับ https://pantip.com/topic/36495521

เรื่องมีอยู่ว่า … ผมก็ไปเจอทรัพย์ชิ้นหนึ่งประกาศขาย ทำเลใช้ได้ ราคาถูกกว่าตลาดพอสมควร ผมคิดว่าน่าจะพอทำกำไรได้ จึงตัดสินใจซื้อ โดยใช้การกู้ธนาคาร กระบวนการประเมินจากธนาคาร และ การซื้อขายทั้งหมดทั้งมวล ผ่านโดนไม่ติดขัดอะไร … ที่ดินโอนผ่านได้ไม่ติดภาระหรือหมายเหตุแนบท้ายใดๆ ธนาคารรับจำนองได้ปกติ

ถือครองไว้ได้ไม่นานก็มี “หมายศาล” ส่งมาหา … ระบุว่าผมตกเป็นจำเลยในคดีแพ่ง เรื่องเกิดจากบ้านหลังที่ผมซื้อมาข้างต้น … เรื่องราวของสำนวนฟ้อง จับความได้ว่า บ้านหลังนี้เคยมีการฟ้องร้องกันมาแล้วและในครั้งนั้นศาลสั่งให้โจทก์(เจ้าของเดิมๆ) เป็นฝ่ายชนะคดีในครั้งนั้น … แต่โจทก์(เจ้าของเดิมๆ) ก็ไม่ได้ดำเนินการอายัตบ้านหลังนี้แต่อย่างใด จำเลยในขณะนั้นจึงขายบ้านมาอีกหลายทอดจนถึงมือผมเป็นคนสุดท้าย … โจทก์(เจ้าของเดิมๆ) ฟ้องคดีใหม่ เริ่มจากจำเลยเดิม แล้วผู้ที่ซื้อขายที่ผ่านมาทุกมือรวมทั้งผม!!!

แน่นอนว่าผมก็ต้องตั้งทนายสู้คดีไปตามระเบียบ ว่าผมซื้อทรัพย์มาแบบสุจริตและเสียค่าตอบแทน ส่วนเรื่องราวในคดีก็ ว่ากันไปตามพยานหลักฐานในกระบวนการชั้นศาลต่อไป บทสรุปของเรื่องราวจะออกท่าไหนยังไม่ทราบแน่ชัดดอกครับ …. ถ้าคิดในแง่ดี ศาลท่านเห็นพยานหลักฐานเราแล้วสั่งยกฟ้อง หรือสั่ง ให้คนที่ขายเรานำเงินมาคืนเราแล้วเราก็คืนบ้านเขาไป(ซึ่งจะมีเงินมาให้เราหรือเปล่าว่ากันอีกเรื่อง) หรือคิดในแง่ร้าย …. เอ่อออ ผมเองก็ไม่อยากจะนึกถึง

แต่ไม่ว่าจะสรุปบทไหนก็ตาม งานก็เข้าผมเต็มๆ … บ้านอยู่ในคดีความ ถ่ายโอนไม่ได้(ถ้าถ่ายโอนก็มีความผิด) ต้องรอไปอีกหลายปีกว่าคดีจะสิ้นสุด และก็ต้องรอความชัดเจนอีกว่าจะเรื่องจะออกท่าไหน … บ้านหลังนี้กำไรแทบไม่ต้องพูดถึงแล้วครับจังหวะนี้ เข้าเนื้อเห็นๆ ไหนจะค่าทนาย ค่าเสียเวลา และที่สำคัญคือเงินที่จมลงไปแบบไม่รู้ว่าจะได้คืนหรือเปล่า!!!!

บทเรียนที่ 4 … มันอยู่เหนือการควบคุม

อัคคีภัย!!!

ราวๆกลางปี ผมตกอยู่ใน ภาวะวิกฤต” มากที่สุดวันนึง จากเหตุเพลิงไหม้!!! …. ไฟไหม้ห่างจากออฟฟิตผมไม่กี่สิบเมตร!!! เรียกได้ว่า โค ตรใกล้!!!!

ช่วงสายๆของวันทำงานวันหนึ่ง … ขณะที่ผมนั่งทำงานอยู่ ลูกน้องวิ่งเข้ามาในห้องผมแจ้งว่ามีไฟไหม้ …. เพลิงอยู่ห่างจากออฟฟิตราว 50 เมตร แต่ เราอยู่เหนือลม อย่างแรกที่ผมทำคือโทรหาตำรวจ(แต่เจ้าหน้าที่แจ้งว่ามีคนแจ้งแล้ว พนักงานดับเพลิงกำลังไป) … เวลาผ่านไปสักพัก รถดับเพลงก็ยังไม่มา ไฟก็เริ่มโหมแรงขึ้น พี่พนักงานผู้หญิง เริ่มกลัว และเริ่มร้องไห้ … รถดับเพลิงเริ่มมา แต่ไปสกัดกั้นทางใต้ลมเป็นหลัก แต่ไฟเริ่มลามเข้ามาใกล้เรื่อย!!!

ไฟโหมๆ และ ควันดำทมึน

5 บทเรียนชีวิต 4

5 บทเรียนชีวิต 4

ผมตัดสินใจกระโดดข้ามฝั่งไป ทำแนวกันเพลิง ด้วยผมและพนักงานผู้ชายอีก 3-4 คน ด้วย จอบ มีดทำกับข้าว และ สายยางฉีดน้ำเส้นเล็กๆที่ต่อน้ำมาจากออฟฟิต!!! … ไฟลามเข้ามาไกล้เรื่อยๆ ผมสั่งให้เริ่มขนของอพยพ!!!

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ พนักงานดับเพลิงเริ่มทยอยเข้ามาที่เพลิงต้นลม ผมเสนอให้เจ้าหน้าที่เข้าระงับเพลิงทางออฟฟิตของผม ผมสั่งรื้อหลังคาร้านผมและขนของที่ขีดขวางการทำงานเจ้าหน้าที่ออกทั้งหมด เพื่อเปิดทางให้เจ้าหน้าที่ ซึ่งผมและทีมเข้าไปช่วยเต็มกำลัง(เท่าที่ทำได้)

กินเวลาสักพักกว่าเจ้าหน้าที่เริ่มควบคุมเพลิงไว้ได้ ไฟลามห่างออฟฟิตผมเพียง 10 เมตร เกือบถึงแนวกันไฟน้อยๆที่ผมทำไว้ … เพลิงถูกจำกัดเขตไว้ได้แน่ชัด ออฟฟิตผมปลอดภัย!!!

วิ่งลืมเหนื่อยครับ เป็นผู้ช่วยนักดับเพลิงเต็มวัน … ถ้าไฟลามมาถึง และ ถ้าไฟไหม้ออฟฟิตผม ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไร!!! … หลังจากนั้นผมก็ป่วยไปอีกหลานวัน!!! เดชะบุญไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บจากเหตุการณ์นี้!!!

รูปผมขณะที่ผมช่วยพี่พนักงานดับเพิงลากสายฉีดน้ำ!!!

5 บทเรียนชีวิต 5

5 บทเรียนชีวิต 5

อุทกภัย!!!

ผมมีธุรกิจอีกตัวหนึ่งคือ ธุรกิจบ้านเช่า ทำมานานหลายปีผู้เช่าเต็มเกือบตลอด ปัญหาก็มีบ้างแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรมาก แต่ครานี้มันระดับ หายนะ!!!

บ้านเช่าที่ผมดูแลอยู่ 3 หลัง ถูกน้ำท่วมเละเทะ (ไม่นับรวมของคนอื่นในหมู่บ้านนั้น) … กระจกบานหน้าล้มแตก ประตูพังหลายบาน ข้าวของผู้เช่าเสียหายยับเยิน คอมฯผู้เช่าพังไม่ต่ำกว่า 5 เครื่อง ตู้เย็น ทีวี เครื่องใช้ไฟฟ้าอีกเพียบ เสียหายหลายแสน!!! … น้ำท่วมนี้เกิดจากน้ำล้นกำแพงมาจากฝั่งข้างเคียงที่พึ่งถมดิน(จนสูงลิบ)เมื่อเดือนก่อน ประกอบกับเหนือที่ดินแปลงนี้ขึ้นไปกำแพงพังน้ำจึงทะลักมาสมทบ กลายเป็นว่าน้ำจากที่ดินแปลงที่อยู่สูงๆขึ้นไปไหลบ่ามาท่วมหมู่บ้าน

สิ่งที่ผมทำเป็นอย่างแรก คือ “เรื่องผู้เช่า” … เยียวยาสิ่งที่เกิดขึ้นเท่าที่ทำได้ จัดหาที่พักให้ผู้เช่าทุกหลัง ระดมทีมงานมาช่วยผู้เช่า จัดเก็บเช็คสิ่งของที่เสียหาย และ ขนย้าย … ต่อมา “ประสานเจ้าหน้าที่รัฐ” ตำรวจ อำเภอ เทศบาล หน่วยงานทัองถิ่น เรียกมาให้หมดทุกหน่วยงาน … ลำดับสุดท้าย โทรหาทนายของผม” ว่าผมควรจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไร

ผมจำภาพตอนน้องนักศึกษามาเห็นสภาพห้องได้เลย น้องผู้หญิงบางคนร้องไห้เลย … เห็นแล้วพูดไม่ ภาพหนึ่งในบ้านเช่าของผมครับ

5 บทเรียนชีวิต 3

5 บทเรียนชีวิต 3

ภาวะวิกฤตแบบนี้คงไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น … แต่คำถามคือถ้ามันเกิดขึ้นแล้วเราควรทำอย่างไร? … เหตุการณ์ลักษณะนี้สำหรับผมเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเร็ว” และมี ผลกระทบที่รุนแรง” ต่อชีวิตและทรัพย์สิน … ด้วยความที่มันเกิดขึ้นเร็ว โอกาสที่เราจะเตรียมตัวหรือตั้งหลักนั้นมีน้อย สิ่งที่ผมอยากจะแนะนำคือ ดึงสติไว้กับตัวให้ได้มากที่สุด เพราะ การตัดสินใจที่ผิดพลาดอาจก่อให้เกิดหายนะที่ร้ายแรงกว่าเดิม

ถ้าผมไม่รื้อหลังคาร้านออกเพื่อให้เจ้าหน้าที่ดับเพลิงเข้าพื้นที่ไฟอาจจะลามไปมากกว่านี้ … หรือถ้าไฟลามมาถึงแล้วผมยังไม่ขนของเตรียมไว้แล้วไฟไหม้มันคงจะแย่ลงไปอีก!!!
ถ้าผมไม่จัดหาที่พักไม่เยียวยาลูกบ้าน ลูกบ้านคงย้ายหนีกันหมด … แต่เชื่อหรือไม่เมื่อเหตุการณ์จบลง มีแนวทางการป้องกันน้ำจากที่ดินข้างเคียงที่ชัดเจน น้องๆนักศึกษาก็ขอย้ายกลับมาบ้านหลังเดิม!!

ดังนั้น ถ้าวิกฤตเกิดขึ้น ขอจงมีสติครับ!!!

 

 

บทเรียนที่ 5 … เมื่อร่างกายมาถึงขีดสุด

ผมมีโรคประจำตัวอยู่โรคหนึ่งคือ ไวรัสตับอักเสบบี(แบบไม่เป็นพาหะ) … โรคนี้มีข้อพึงระวังอยู่ 2 ข้อใหญ่ๆ คือ ห้ามดื่มสุรา และ พักผ่อนให้เพียงพอ … แต่จากวิกฤตการณ์ที่ผมพบเจอในปีนี้ทำให้ผมละเลย 2 ข้อห้ามนี้ไป

ในเมื่อเงินสดหมดหน้าตัก ต้องกู้หนี้ยืมสินมาเพื่อพยุงสถานการณ์ การกู้ติดพ่วงมากับดอกเบี้ยที่เป็นเงาตามตัว … ก็ยิ่งทำงาน ยิ่งต้องคิด ยิ่งตองหาทางออก สรุปคือ เป็นช่วงเวลาที่มีแต่ความเครียด ความเครียด และ ความเครียด … จนเป็นโรคนอนไม่หลับ ติดต่อกันหลายเดือน เพราะ จมอยู่กับปัญหา นอนไปพร้อมกับมันตื่นขึ้นมาก็นึกถึงมันตลอกเวลา พอเครียดมากก็ ดื่มสุรา” เพื่อหวังว่าจะผ่อนคลาย แน่นอนว่าตอนดื่มก็พอจะเคลิบเคลิ้มลืมเลือนเรื่องราวอยู่บ้าง … จนถึงจุดจุดหนึ่งที่ร่างกายรับไม่ไหว!!! … ผมตับอักเสบเฉียบพลับ!!!

ผมกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ตัวเหลือง ตาเหลือง … ผลตรวจเลือดการทำงานของตับผมผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด!!!
liver
ณ วันนี้ สุขภาพผมดีขึ้นมาก ผมยินดีน้อมรับคำเตือนครั้งใหญ่จากร่างกายผม ผมปล่อยวางมากขึ้น พักผ่อนมากขึ้น และ ดื่มน้อยลง … เพราะ ผมคิดว่าถ้าเกิดเหตุแบบนี้กับร่างกายแบบผมครั้งหน้า ผมอาจจะไม่มีโอกาสแก้ตัวก็เป็นได้!!!

สรุปบทเรียน

ปี 2560 ที่ผ่านมาถือว่าเป็นปีที่สุดหฤหรรษ์มากสำหรับผม … มันคงเป็นบทเรียนชีวิตที่มีราคาแพงที่สุดเท่าที่ผมประสบมา แต่ทุกเรื่องราวที่ประสบมามักจะให้ ค่าประสบการณ์” แก่เราเสมอ … สำหรับผม ผมบอกเลยว่า ณ วันนี้ผมแกร่งขึ้นอีกขั้น

เมื่อ 12 ปีก่อนผมวางเป้าหมายปลายทางสุดท้ายทางด้านการเงิน ไว้ดังนี้ ผมจะมี อิสรภาพทางการเงิน” ในอีก 25 ปี!!! … อ่านไม่ผิดหรอกครับกับจำนวนเวลาที่เขียน … 25 ปี!!! … ตอนนี้ผมอายุ 32 ปี จากจุดเริ่มต้นผ่านมา 12 ปี มาได้ เพียงครึ่งทางของระยะเวลาที่กำหนดเท่านั้น … ทำไมผมถึงพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้? … ทั้งๆที่ตอนนี้ผมแย่ เรื่องราวนู่นนี่นั่นยังเละไปหมด ปิด 3 กิจการรวด หนี้ท่วมท้น อะไรที่พอจะขายได้ ผมขายกินไปเกือบหมดแล้ว!!!

ทำไมผมถึงพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้? …. ที่ผมอยากจะบอกคือ สิ่งที่ทำให้ผมยังยืนหยัดอยู่ได้คือ การมองภาพรวม” มองแบบกว้างดูภาพรวมของเรื่องราว เริ่มจากอดีตลามไปถึงอนาคต แล้วจะเห็นว่า ตอนนี้มันก็แค่เรื่องราวสั้นๆที่เกิดขึ้นเท่านั้นเอง … ผมมองมัน เส้นกราฟ” … กราฟนี้แกน x เป็น เวลา แกน Y เป็น ทรัพย์สินสุทธิ … จุดเริ่มต้นของกราฟเกิดขึ้นเมื่อ 12 ปี ก่อน ช่วงนั้น ผมยังเตาะแตะ คิดซื้อทาวน์เฮ้าส์หลังละ 3 แสนให้เช่ายังคิดแล้วคิดอีก ผ่านมา 12 ปี ผมมาไกลกว่าเดิมมาก … ช่วงนี้กราฟมันดิ่งลงจนน่าใจหาย แต่ยังไงก็ไม่ถึงจุดที่เริ่มต้นออกเดินทาง … มองอีกด้าน กราฟอนาคตผมยังมีเวลาข้างหน้าอีก 12 ปี ที่จะออกไล่ล่าเป้าหมายปลายทางสุดท้ายที่วางไว้ … ผมมานั่งไล่เรียงแผนการใหม่ทั้งหมด สรุปว่ามันยากขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ก็ยังเป็นไปได้!!!

อดีตที่รุ่งเรืองนั้นไม่ได้หมายความว่าวันนี้เราจะรุ่งเรือง แต่ถ้าวันนี้เราตกต่ำก็ไม่ได้หมายความว่าพรุ่งนี้จะต้องตกต่ำด้วยเช่นกัน!!! … แต่ต้องอย่าลืมว่าไม่ว่าหามาได้เท่าไหร่ ถ้าตายไปก่อนได้ใช้มันก็เท่านั้น!!!!

ลงชื่อ … มาม่ากับปลากระป๋อง

…[^_^]…
แถมท้ายเรื่อง ถึงแม้ว่าเรื่องราวมันจะแย่ขนาดไหน แต่ผมก็ยังมีแรงใจเหลืออยู่เยอะครับ เพราะมีครอบครัวอันเป็นที่รักยิ่งคอยเปนกำลังใจอยู่ … บทความนี้ ผมเขียนลงเพจของผมเพคุยเรื่อยเปื่อย https://www.facebook.com/creativeshooter/
เขียนไว้ ราวๆกลางปี 2560 หลังจากร่างกายผมเริ่มดีขึ้น เขียนไว้ดังนี้ …

ที่สุดของที่สุด

ที่สุดของที่สุด

 

มาม่ากับปลากระป๋อง

ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

More Posts - Website