ก็ขวานมันทื่อ

ก็ขวานมันทื่อ

ช่วงเวลาหลายเดือนที่ผ่านมาผมลุยงานเต็มที่โดยที่ไม่มีอิดออด … งานเก่าก็ยังคงติดขัดไม่สำเร็จลุล่วงงานใหม่ก็คั่งค้างกองเป็นภูเขาเลากา … แต่ยิ่งพยายามดึงดันลุยงานมากขึ้นเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าความสามารถในการสะสางงานก็จะยิ่งด้อยลงๆๆๆๆๆๆๆๆเท่านั้น … วันก่อนอยู่ดีดีผมก็นึกถึงนิทานเรื่องหนึ่งขึ้นมา … ที่มีการเล่ามาหลายครั้งในหลายรูปแบบแต่ใจความใกล้เคียง … นั่นคือนิทานเรื่องนี้

 

นิทานเรื่อง “คนตัดต้นไม้”

 

มีชายหนุ่มคนหนึ่งมีอาชีพตัดต้นไม้ เขาเป็นคนขยันขันแข็งไม่มีใครเทียบ วันหนึ่งเขาไปสมัครทำงานตัดต้นไม้ในเมือง เจ้านายรับเขาเข้าทำงานและบอกว่าถ้าตัดต้นไม้มากก็จะได้เงินเดือนมาก ตัดต้นไม้ได้น้อยก็ได้เงินเดือนน้อย ชายตัดไม้ดีใจ

 

วันแรกที่เขาตัดไม้ เขาตัดต้นไม้ได้ถึง 10 ต้น
วันต่อ ๆ มาเพิ่มขึ้นเป็น 12 ต้น … 15 ต้น … จนกระทั่ง 20 ต้น

 

เจ้านายชื่นชม เพื่อนฝูงทึ่งเขา แต่คงไม่เท่ากับความภาคภูมิใจของตัวเอง เขาบอกตัวเองว่า เขาจะต้องทำงานให้ดีที่สุด ต้องแข่งกับตัวเอง โดยต้องตัดต้นไม้ได้มากขึ้นทุกวัน … ชายตัดไม้ตื่นเช้ามากขึ้นทำงานจนดึกทุกวันเพื่อเพิ่มผลผลิต แต่เขาพบว่า เขาไม่เคยตัดไม้ได้เกิน 20 ต้น อีกเลยไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน เพียงไร

 

ชายตัดไม้ทดท้อมาก เขาเข้าไปหาเจ้านายและบอกว่า เขาไม่อยากทำงานตัดไม้อีกแล้ว ทำไมล่ะ … เจ้านายถาม  ผมไม่มีความสามารถ ดูสิ … ผมทุ่มเทเวลา กำลังกาย กำลังใจทั้งหมดให้กับการตัดไม้ แต่ผมกลับตัดไม้ได้น้อยลงกว่าเดิม ผมไม่ควรตัดไม้อีกต่อไป  เจ้านายยิ้ม … ตบไหล่เขาเบา ๆ  เธอไม่ได้ทำงานได้น้อยลงนะ แต่เธอลืมไปอย่างหนึ่งในการตัดไม้

 

ไปลับขวาน เสียบ้าง … มันทื่อแล้ว!!!

 

(นิทานเรื่อง “คนตัดต้นไม้” ฉบับนี้ คัดลอกมาจากลิงค์นี้ครับ … http://www.gotoknow.org/posts/174710  ขอบคุณเจ้าของบล็อก คุณหยั่งราก ฝากใบ มา ณ ที่นี้)

 

เจ้านายยิ้ม … ตบไหล่คนตัดฟืนเบา ๆ … “ไปลับขวาน เสียบ้าง … มันทื่อแล้ว!!!”

เจ้านายยิ้ม … ตบไหล่คนตัดฟืนเบา ๆ … “ไปลับขวาน เสียบ้าง … มันทื่อแล้ว!!!”

เจ้านายยิ้ม … ตบไหล่คนตัดฟืนเบา ๆ … “ไปลับขวาน เสียบ้าง … มันทื่อแล้ว!!!”

 

คนตัดไม้คนนี้คงไม่ต่างจากผมเท่าใดนัก พยายามทำงานเต็มที่เพื่อให้งานออกมาดีที่สุด แต่ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งย่ำอยู่กับที่ … เหมือนลืมเลือนสิ่งสำคัญอะไรไปบางอย่าง  … นิทานเรื่องนี้กำลังยิ้มและตบไหล่ผมเบา ๆ และบอกผมว่า “ไปลับ “ขวาน” เสียบ้าง เพราะ มันทื่อแล้ว!!!”

 

ผมละเลยลืมเลือนไม่ได้ศึกษาหาความรู้เพิ่มพูนกลยุทธ์ใหม่ๆมานานเกินไปแล้ว … หลายเดือนแล้วที่ผมอ่านหนังสือพ็อกเก็ตบุ๊คไม่จบสักเล่ม หลายเดือนแล้วที่ซื้อหนังสือมากองๆๆไว้ยังไม่ได้เปิดมันออกมาดู … เจอเข้ากับงานใหม่ๆ ความท้าทายใหม่ ปัญหาใหม่ๆที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน แต่ผมกลับมีแค่เพียงความรู้เดิมๆ อาศัยแต่สิ่งเก่าๆ มันจะสู้ไหวได้อย่างไร มันคงถึงเวลา … คงต้องลับสมองเสียบ้าง เพราะ มันคงทื่อมากแล้ว!!!

 

 

…[^_^]…

 

ปล.

เอาล่ะ ขอเริ่มจากเล่มที่ซื้อมาล่าสุดก่อนเลย  … “สร้างความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ด้วยนิสัยแค่ 1 %” … ส่วนหนังสืออีกกองโตๆที่บ้านขอต๊ะไว้ก่อน!!!!

 

ก็ขวานมันทื่อ

มาม่ากับปลากระป๋อง

ผมนักเดินทาง "ล่าฝัน" บนถนนสายยาวที่ชื่อว่า "ชีวิต" ระหว่างทางผ่านประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย เลยคว้าคีย์บอร์ดขึ้นมาพิมพ์แทน "ปากกา" ใช้บล็อก Creativeshooter.com แทน "สมุด" เพื่อบันทึกและแบ่งปันการเดินทางในครั้งนี้

More Posts - Website